WWW.VIAFERRATA.NL

Home

Klettersteigen met kinderen

Klettersteigen met de kinderen in de Dolomieten en Oostenrijk (zomer 2006)

Vorig jaar maakten wij met ons gezin met drie kinderen (nu 9, 11 en 13 jaar) kennis met klettersteigen in Zwitserland. Wij deden een klettersteig bij de stuwdam van het Lac du Moiry ten zuiden van Grimentz in het val d’ Annivers (alleen met onze oudste zoon; geen echte beginnersroute) en op de Rougemont (route 1 en 2 met alle kinderen en route 3 alleen met de oudste). Wij hebben redelijk veel wandelervaring in de bergen op de niet-alpine routes.

Dit jaar hebben wij een volledige uitrusting aangeschaft en met gebruikmaking van alle routes op www.viaferrata.nl en de gids Klettersteige Dolomiten (Rother Wanderführer) hebben we een aantal leuke makkelijke routes gelopen in de Dolomieten en in Oostenrijk, waarvan we jullie graag deelgenoot willen maken.

Gardameer/Arco: sentiero attrezzato dei Colodri

Als uitvalsbasis in de Brenta/ Adamello hadden we camping Fae in St. Antonio di Mavignola, een eenvoudige kleine camping met ook kleine plaatsen voor wandelaars en klimmers. De klettersteig bij Arco heeft een korte aanloop vanaf het zwembad, waarna de route omhoog gaat naar de top van de Colodri, het is een eenvoudige goed gezekerde route. Het was onze eerste route, deze was goed te doen voor de kinderen en loopt  steeds schuin omhoog; in ongeveer 2 uur waren we op de top. Onderweg heb je een prachtig uitzicht over het dal en Arco. Wij deden de route in juli, bij ongeveer 30 graden, dat was wel heet en dat gold ook voor de terugweg door de olijvenplantages naar Arco, maar daar wachtte ons het lekkerste ijs van Italie. Later in de middag ligt de route in de schaduw.

Brenta: sentiero Gustavo Vidi

We namen de kabelbaan omhoog vanuit Madonna di Campiglio naar de Passo del Grosté (2442 m). Vanaf hier gaat de route steil omhoog naar het onderste deel van de kam van de Pietra Grande (2987 m), dit stuk route is niet gezekerd, hoewel er passages inzitten waar een stukje zekering wel op zijn plaats geweest zou zijn; we hadden onze jongste zoon met een korte lijn gezekerd op dit deel van de route. Dan draait de route via gezekerde gedeelten, die min of meer vlak lopen naar de zuid- en oostkant. Wij hadden onze vroege lunch op de Punkt (2522 m), met prachtige uitzichten over de zuidelijke Brenta groep en het tegenoverliggende Adamello massief. Helaas toch nog niet helemaal vroeg genoeg om bij de afdaling nog een deel van de min of meer dagelijkse (onweers)bui in de Dolomieten mee te krijgen.

De terugblik op de randen, waar je langs gelopen hebt, is indrukwekkend. Dit is een prachtige, relatief eenvoudige eendaagse route, die een goede indruk geeft van de Brenta; veel andere routes in de Brenta zijn meerdaags.

Fanestal: via ferrata Giovanni Barbara

Als uitvalsbasis voor dit deel van de Dolomieten zaten wij op een camping in Cortina d’Ampezzo, de zeer toeristische hoofdstad van deze streek. Alle drie de campings ten zuiden van Cortina zijn een soort stadscampings met kleine plaatsen, deels onder de bomen langs een riviertje (niet geschikt om in te spelen).

Het Fanesdal is een prachtig dal langs de Ru de Fanes met een zeer nauwe en diepe kloof bij Ponte Outo, vanaf deze brug kijk je naar diverse kanten in de diepte deze kloof in. De route begint vrijwel direct hierna aan je rechterhand, waarna je onder de waterval doorloopt. Vervolgens daal je af tot de rivier om later weer omhoog te klimmen. Leuke spannende niet-moeilijke route voor de kinderen in een prachtige omgeving.

Fanes: Felstunnel / kleine Lagazoui

De Felstunnel is te bereiken vanaf Passo Falzarego (2105 m), via een aanloop van ongeveer een uur. Een echte klettersteig kun je deze route niet noemen, maar een helm, handschoenen voor het ongezekerd lopen langs de staaldraad in de tunnel en goede zaklampen zijn onontbeerlijk. Het is een mooie en spannende tocht voor de kinderen (en voor ons) door dit in de eerste wereldoorlog aangelegde tunnelsysteem; in de tunnel zijn op diverse plaatsen borden met uitleg in It/Du/Eng over de bouw en het gebruik van de diverse ruimtes. Wij deden de tunnel stijgend, wat het voordeel heeft dat je minder last hebt van de soms gladde ‘treden’ en de lage staaldraad. Bovenaan eindig je bij Rifugio Lagazoui (2752 m) met het kabelbaanstation.Terug liepen wij langs de andere kant via de Kaiserjägersteig (route van het Oostenrijkse leger), een soms behoorlijk steil en smal pad (op de kaart gemerkt als alpien) met enkele gezekerde passages en een mooie hangbrug, en wederom borden met uitleg over de stellingen en onderkomens van soldaten.

Steig Nuvolau en Averau

De aanloop voor deze route start op de Passo Giau ( 2236 m). De eerste (bewolkte) dag dat wij deze route wilden lopen begon het na een kwartiertje te regenen en trok het dicht. Wij zijn vrij snel omgekeerd en teruggegaan naar de pas, toen wij daar weer aankwamen, zat de hele pas en de totale omgeving volledig dicht en regende het fors. De volgende dag hebben we het opnieuw geprobeerd. De aanloop loopt via een nat koeienland en vervolgens redelijk steil omhoog tot het eerste gezekerde gedeelte; na de korte gezekerde klim volgt een soort van maanlandschap met een soort gletsjerachtige spleten in het gesteente (karst) naar de onderkant van de Nuvolau. Het laatste stukje gaat gezekerd over de graat tot op de Nuvolau (2575 m), van waar je een prachtig uitzicht hebt op alle omringende toppen. De stukken klettersteig zijn kort in deze route en goed te doen met de kinderen; wij deden er ongeveer 2 uur over tot de top. Rifugio Nuvolau ligt op het uiterste puntje van deze top, maar aan de andere kant loopt een soort snelweg van mensen omhoog (door ons vaak de ‘gympjesbrigade’ genoemd) vanaf de kabelbanen, wat een scherp contrast vormde met onze volledige uitrusting. Als je vervolgens naar beneden loopt naar Rifugio Averau, dan vind je daar de aanwijzing voor de klettersteig tot de Averau, een korte steig (50 m) heen en terug tot de aanloop naar de top van de Averau.

Vanaf Rif. Averau kan je of met de kabelbaan terug naar beneden en dan lopend/liftend via de pasweg terug naar de pas of via een pad onderlangs de Nuvolau.

Sextener Dolomieten: Monte Piana en Monte Piano

We hebben ons vanaf de parkeerplaats bij Misurina met de jeepservice (5 euro pp.) naar boven laten brengen tot Rifugio Angelo Bosi (2205 m). Van daaruit loopt het pad omhoog naar de Monte Piana (net na de bovenliggende parkeerplaats bij de hut, moet je hiervoor een niet bewegwijzerd pad naar links nemen). Dit deel van de route is eenvoudig, wij liepen het ongezekerd met een mooi doorsteekje via een tunnel (helmen en zaklampen komen hier goed van pas) van de commandopost van de Italianen in WO I. Bovenop de Monte Piana zijn alle loopgraven en allerlei uitgehakte grotten van de Italianen te bewonderen en waren ze ook nog met verdere opgravingen bezig. Wij vonden zelfs nog granaatscherven. Vervolgens een stukje afdalen tot Forcella di Castrati, van waaruit een ook weer slecht aangegeven pad naar rechts de aanloop vormt tot het volgende kleine stukje eenvoudige klettersteig (Hauptman Bilgeri steig) met heel mooi uitzicht richting de Drei Zinnen.

Door de sneeuwval boven de 2200 m in de dagen hierna, konden we de andere geplande routes niet doen. Wel hebben we nog prachtig door de verse sneeuw de rondwandeling rond de Drei Zinnen gemaakt. Lastig punt voor ons bij het plannen van routes in dit deel van de Dolomieten was, dat het vaak erg lange routes (6 tot 10 uur) zijn om met kinderen te wandelen, en dat een groot aantal routes een aanloop heeft via alpine paden.

Otztal in Oostenrijk: Lehner Wasserfall

Zoals ook beschreven op www.viaferrata.nl is dit een hele leuke klettersteig, die langs de Lehner Wasserfall omhoog gaat (route wordt aangeduid als ‘licht tot middelzwaar’). Na een aanloop van 20 min, gaat het eerste stukje vrijwel loodrecht omhoog, maar onze kinderen konden dit vrijwel zonder hulp doen. Daarna loopt de route via verschillende richels, waarbij veel steunen zijn aangebracht, verder omhoog. Net onder het hoogste punt van de route heb je een keuze mogelijkheid, of via een korte overhang (onze oudste zoon haalde dit wel, de anderen ontbrak het aan kracht in hun armen) of er omheen.

Door Els van der Velde