Een klettersteig in Rotterdam

Via Ferrata, Klettersteig of Ijzeren Weg. Mooie namen voor een route door een rotswand, voorzien van ladders, staalkabels en andere ijzerwaar om hem begaanbaar te maken. Een Klettersteig is spannend, maar zonder uitrusting en ervaring een gevaarlijke zaak. Daarom kun je de beginselen in Rotterdam leren. Roel van den Eijnde probeerde het uit.

Het zweet breekt me aan alle kanten uit. ‘Heb je het al eens eerder gedaan?’, had de instructeur  van Klimcentrum Steep Part gevraagd en ik had met een ferm ‘Ja’ geantwoord. Jazeker had ik het eerder gedaan. Een jaar geleden nog in de Ecrins in Frankrijk was ik als een soepele kat door een voor de drommel niet al te eenvoudige Klettersteig gegleden.

Maar nu, hier, in Rotterdam, in de overdekte klimhal van ex-topklimmer Ad van der Horst, waar op de achtergrond de koffie staat te geuren en Marco Borsato 'De meeste dromen zijn bedrog' kweelt, sta ik enorm te hannesen met touw en karabiners. Ik steek stukken klimtouw door mijn gordel die er aan de andere kant even hard weer uitkomen, waardoor het resultaat nihil, maar vooral levensgevaarlijk is. De instructeur blijft rustig aanwijzingen geven, corrigeert me waar nodig en barst niet uit in een vernederende kakellach, hoewel ik hem dat in dit geval niet kwalijk had genomen. Gelukkig ‘doen’ we de Klettersteig ruim vóór openingstijd, want op mijn uitzonderlijk warme shirt brandt in kleurige letters de tekst 'I love climbing'. Bij een volle zaal klimcracks zou iedereen huilend van het lachen in de touwen hebben gehangen en zou een shirt met 'I’m a climbing nerd' meer op zijn plaats zijn geweest. ‘Maar’, stelt de instructeur mij gerust, ‘wie hier voor de Klettersteig komt, wil net als jij het gevoel terugkrijgen óf een nieuw Klettersteigsetje uitproberen. Het is natuurlijk verstandig om nieuw materiaal niet pas ter plekke, bij het begin van de Klettersteig uit de verpakking te halen, maar het van tevoren te testen.’

De enige Klettersteig die Nederland rijk is, is zo’n 20 meter lang. Voor wie nog nooit een Klettersteig heeft gedaan of voor wie het lang geleden is, is dit een unieke gelegenheid om de weggezakte techniek aan te scherpen. ‘De fouten die je nu maakt, kun je immers ook maken aan het begin van een echte Klettersteig. Als er dan niemand is die je corrigeert, kom je tragisch aan je einde.’

In Steep Part heeft de Klettersteig de kleur grijs en hij loopt dwars door de andere routes heen. Voor alle duidelijkheid: er hangt géén roestige staalkabel, maar een statisch klimtouw. De route begint met een lekker stukje klauteren, loodrecht de wand in. Vrij abrupt eindigt dit verticale stuk om scherp naar rechts af te buigen in een lange traverse. Die overgang vergt onmiddellijk alles van je techniek. Ik maak de fout te ver door te klimmen, waardoor ik de uitstap naar rechts niet meer kan maken en enorm in de problemen kom met een te strak touw en karabiners die onmogelijk los te maken zijn. ‘Eerst een goede plek zoeken om rustig naar de route te kijken’, roept de instructeur. ‘Als je allerlei toeren moet uithalen om je karabiners los te krijgen, maak je het jezelf onnodig lastig. Het moet soepel gaan.’

Het stukje traverseren dat volgt, gáát soepel. Langzaam maar zeker krijg ik het gevoel een echte Klettersteig te doen. Stukje klimmen, karabiner losklikken en achter de zekering weer inklikken, andere karabiner losklikken, inhangen en weer verder. Na de traverse volgt een korte, maar stevige klim steil omhoog waarna ik het spectaculairste deel van de route bereik: een ladder die een goede 2 meter overbrugt van de wand naar de balustrade. De afgrond? Ongeveer 6 meter.

'Ja, je ervaart hier echt het gevoel van het oversteken van een afgrond. De meeste vinden het best eng’, raadt de instructeur mijn gedachten. Na de ladder met succes te hebben overbrugd, klauter ik op de veranda van de klimhal en tuur met een schuin oog naar de biertap om mijn beloning te incasseren. Maar de instructeur heeft andere plannen. ‘In een Klettersteig klim je vaak met een volle rugzak, dus doen wij dat hier ook.’ Terug dus, dezelfde weg, nu veel afklimmen wat altijd meer concentratie vergt, maar dan ook nog eens met een pittig zware rugzak die je lichaam op cruciale momenten naar achteren trekt. Precies wat de bedoeling is. Beneden kan ik maar één ding concluderen: ondanks dat dit Nederland is, ondanks dat we in een hal zitten zonder echte rots en echte staalkabel, was dit verschrikkelijk leuk.