WWW.VIAFERRATA.NL

 

Home

Verslagen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zeeuws reisje
Door : Letty Wessels
Gepubliceerd in : Hoogtelijn 2004 nummer 1

 

Klimmen op een industrieel monument. Dat maak je niet elke dag mee. Abseilen met uitzicht op mosselbanken en in de verte de Zeelandbrug, terwijl de vochtige, zilte lucht in je keel prikt. Een heel aparte ervaring. Hoog boven het klotsende Zeeuwse water slaat de reservepijler van de Oosterscheldekering een brug tussen sportklimmen en alpinisme. 

Klimcentrum De Pijler, de buur van Waterland Neeltje Jans, ziet er vanaf het vaste land niet direct uitnodigend uit. Met de eerste donkere, herfstige wolkenluchten erboven doet het gevaarte zelfs wat vijandig aan. Niet te vergelijken met de vriendelijk op bezoekers neerkijkende replica van de Matterhorn in Bergschenhoek. Hoog boven het lieflijke groen van het omringende recreatiegebied, nodigt deze vriendelijke reus altijd wel uit tot beklimmen. De ontmoeting met de geometrische vormen van deze betonnen kolos maakt op mij een heel andere indruk.

Elementen

Het tochtje met de kabelpont is een mooi begin van het avontuur. Met vereende krachten trekken we het bootje aan het drijvende, met sponzig wier begroeide touw naar de pijler. Dat we behoorlijk nat worden geeft niet, want het zonnetje schijnt en het is niet koud. Als alle spullen zijn uitgeladen, doen we eerst een verkenningsrondje om de voet heen. We komen een hangbrug, stukjes klettersteig en verschillende platforms tegen. Aan de zonnigste kant hangt een net, waarmee je naar het zadel tussen de twee torens kunt klauteren. Ook gaat er een lange rij stalen beugels omhoog, die een deel van de klettersteig vormen. Aan een andere zijde is een grote hoeveelheid klimgrepen gemonteerd.

Van dichtbij valt de betonnen pijler me erg mee. Hier breken tenminste geen stukken uit. Ik voel me ook goed op mijn gemak midden in al dat water en het uitzicht is erg bijzonder. We zwaaien terug naar de passagiers van de Pannekoekenboot. 

Voorzien van de nodige spullen, steken we boven de schuimende golven nogmaals de hangbrug over en gebruiken de klimgrepen om op het plateau een meter of vijf hoger te komen. Hier begint een aantal sportklimroutes die eindigen bij een geruststellend glimmende stalen ketting.

Alpiene allure

Als we later bovenop één van de torens staan, probeert de wind ons hardnekkig van de pijler af te blazen. De pijler ìn zou zo mogelijk rampzaliger zijn, want de bodem van de torens bevindt zich nog eens vijftien meter onder de waterlijn. Met de juiste ervaring en materialen, kun je in de schacht afdalen en weer dezelfde 35 meter naar boven klimmen via het touw. Maar dat gaan we vandaag in elk geval niet doen. De donkere lucht in de verte komt duidelijk dichter bij. We besluiten maar niet omlaag te gaan via de vrije abseil van 22 meter, maar af te dalen aan de luwe kant van de toren. Het is nu al geen ontspannen sportklimtochtje meer; het krijgt bijna alpiene allure. Door de wind kunnen we elkaar op twee meter afstand al niet meer verstaan en heb ik ruzie met m’n wapperende jas als ik me inbind voor de abseil. 

De terugweg met het pontje is nog een pittige uitdaging vanwege de harde wind en de stevige golven. Gelukkig regent het nog niet. Hoewel de pijler bij rustig weer redelijk onschuldig oefenmateriaal is, wordt het met wind, kou en neerslag al snel een serieus trainingsobject. 

Nieuwsgierigheid

Een week later vraag ik Pieter de Haas, eigenaar van de onderneming die de pijler in beheer heeft, hoe hij aan dit unieke object gekomen is. De pijler is veertien jaar geleden gemaakt om het productieproces te testen. Daarna is hij blijven staan als reservepijler voor het geval er tijdens het transport van één van de andere 65 exemplaren iets mis zou gaan. Maar alles ging goed en dus bleef hij over. Rijkswaterstaat doopte de pijler tot monument van de Deltawerken. Op een dag wilde de directie van Neeltje Jans het beton beklimmen. Uit nieuwsgierigheid. Dat werd een succes dankzij de hulp en begeleiding van Pieter. De directeur was erg enthousiast en het bestuur besloot dat er iets met de sportieve potentie van de pijler moest gebeuren. Pieter heeft dat toen opgepakt met Zeeland Buitensport. Het verkrijgen van vergunningen was geen probleem, omdat alle partijen het een goed idee vonden om eens een monument te hebben waar je niet alleen maar naar mag kijken. Er is gelukkig geen risico dat Rijkswaterstaat zijn reservepijler alsnog komt opeisen. Het schip dat de pijlers kon vervoeren, is inmiddels gesloopt.

 

Meer route-informatie en foto's op deze website:
De Pijler